บทที่ 406 เกาลัดจุยลี่

บทที่ 406 เกาลัดจุยลี่

แดดค่อย ๆ สูงขึ้น อุณหภูมิในภูเขาก็เริ่มอุ่นขึ้นทีละน้อย ซูจื่อหลิงนั่งพักรับลมใต้ร่มไม้บนยอดเขา ภูเขาลูกนี้สูงมาก นางใช้เวลาปีนขึ้นมาครึ่งชั่วยาม

ยังดีที่จากนี้เป็นทางลงเขาทั้งหมด จึงประหยัดแรงไปได้ไม่น้อย

นางพักครู่หนึ่ง ใช้จอบค้ำแล้วเดินลงเขาต่อ ทางลาดชันเกินไป ใบสนบนพื้นก็หนาเตอะ เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็ลื่นล้ม ไถลลงไปตลอดทาง

เศษหิน หนาม และกิ่งไม้บนพื้นขูดข่วนจนมือขาและก้นเจ็บแสบไปหมด ยังดีที่นางมีจอบอยู่ในมือ จึงใช้จอบเกี่ยวต้นไม้ด้านบนไว้ ทำให้ค่อย ๆ ทรงตัวได้

นางมองพุ่มหนามด้านบนแล้วถอนหายใจโล่งอก หากไม่ได้เกี่ยวต้นไม้ต้นนั้นไว้ เกรงว่านางคงพุ่งเข้าไปในดงหนามแล้ว

นางใช้จอบช่วยพยุง ค่อย ๆ ขยับไปด้านข้างทีละน้อย จนกระทั่งจับต้นไม้ไว้ได้ จึงกล้ายืนขึ้น

นางเพิ่งถอนหายใจโล่งอก แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นป่าด้านล่าง ดวงตาก็พลันเป็นประกาย

ที่แท้ด้านล่างมีต้นเกาลัดจุยลี่อยู่หลายต้น หลายคนเรียกมันว่าลูกเกาลัดขนด้วย ผลมีขนาดไม่ใหญ่ แค่ประมาณปลายนิ้วชี้ ลูกเล็ก ๆ รสชาติคล้ายเกาลัด แต่ดูประณีตกว่า กินแล้วกรอบกว่าและหวานกว่า เพียงแต่เนื้อค่อนข้างน้อย (ภาพเกาลัดจุยลี่)

ใบของมันคล้ายใบเกาลัด เปลือกก็เหมือนกัน มีเปลือกหนามเช่นกัน เพียงแต่ผลของมันอยู่แยกกัน ไม่เหมือนเกาลัดที่มีผลสามถึงสี่ลูกอยู่ในเปลือกเดียว (ต้นเกาลัดจุยลี่)