กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 404 ซื้อฝ้าย
เป็นอย่างที่สือปาพูดจริง ๆ พอเขาเรียกเอ้อร์เลิ่งจื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ้าหมาก็มึนงงไปหมด เอาแต่ส่ายหางวิ่งวนรอบตัวสือปา
“ท่านลุงส่งมาหรือ?”
สือปาพยักหน้า “ใช่ ส่งมาเมื่อวันก่อน แถมยังส่งถั่วลันเตามาให้ร้อยกว่าชั่งด้วย เงินซูหย่งอันจ่ายไปแล้ว”
“เมื่อวันก่อนหรือ?” ซูจื่อหลิงขมวดคิ้ว “ฝนไม่ได้ตกหรือ?”
“ไม่ตกนี่!” เห็นเอ้อร์สือกำลังยกของ สือปาก็เข้าไปช่วยด้วย “หลายวันนี้ฝนไม่ตกเลย ร้านเราก็พอยุ่งไหว แม่นาง ให้ชิงจิ่วอยู่ข้างกายท่านดีไหม? ท่านเข้า ๆ ออก ๆ แบบนี้ไม่ค่อยปลอดภัย”
ซูจื่อหลิงยกถุงแป้งเส้นขึ้นมา “เจ้าดูแลคนเดียวไหวหรือ?”
“ไม่มีปัญหา ข้าจับตาดูร้านข้าง ๆ อยู่ พวกนั้นไม่กล้าขยับหรอก อีกอย่าง คนของสำนักคุ้มภัยซื่อไห่กับคนจากที่ว่าการอำเภอก็เข้าออกกันตลอด พวกนั้นไม่มีความกล้าขนาดนั้นหรอก”
น้ำเสียงของสือปาเบาสบาย แต่สีหน้ากลับไม่เหมือนพูดเล่น แววตาของเขาเจ้าเล่ห์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนคิดไม่ซื่ออยู่บ้าง
“พวกนั้นลงมือแล้วหรือ?” ซูจื่อหลิงลองหยั่งเชิงถาม