บทที่ 400 ฝนสารทโปรยครั้งหนึ่ง หนาวลงครั้งหนึ่ง

บทที่ 400 ฝนสารทโปรยครั้งหนึ่ง หนาวลงครั้งหนึ่ง

ซูจื่อหลิงได้ยินเสียงข้างนอกอย่างสะลึมสะลือ จึงสวมเสื้อคลุมตัวหนึ่งโดยยังไม่ลืมตา

เพิ่งเปิดประตู ลมก็พัดจนเธอสะดุ้งหนาว มารดาของซูจื่อหลิงเหลือบมองเธอระหว่างเก็บข้าวของ “อย่าออกมาเลย รีบกลับไปนอนเถอะ พวกเราเก็บของเกือบหมดแล้ว”

บางทีคงเหนื่อยจนหมดแรงจริง ๆ เธอขานรับแล้วหันกลับเข้าไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับขึ้นเตียงไปได้อย่างไร

พอลืมตาตื่นในวันรุ่งขึ้น ก็ได้ยินเสียงฝนเปาะแปะอยู่ข้างนอก เธอชะงักไป เห็นได้ชัดว่าไม่รู้เลยว่าฝนเริ่มตกตั้งแต่เมื่อไรเมื่อคืน

พอเข้าสู่ฤดูสารท ฝนสารทโปรยครั้งหนึ่ง อากาศก็หนาวลงครั้งหนึ่ง