บทที่ 349 แช่เท้าด้วยอ้ายเฉ่า

บทที่ 349 แช่เท้าด้วยอ้ายเฉ่า

มารดาของซูจื่อหลิงเพิ่งกินข้าวเสร็จ วางชามกับตะเกียบแล้วก็ออกไปหาอ้ายเฉ่าทันที ปกตินางจะบ่นว่ามันขึ้นขวางทาง แต่ก็ไม่มีใครไปจัดการมัน พอถึงคราวต้องใช้จริง ๆ ค่อยวิ่งไปถอนริมทางมาสักสองกำ

น้ำในหม้อไม่ค่อยร้อน นางจึงเติมฟืนเข้าไปอีกสองสามท่อน ถึงมีเวลาหันไปดูตะกร้าสะพายหลังของพวกนาง

“ในนี้แบกอะไรมากันน่ะ? ดูดำปี๋ไปหมดเลย”

มารดาของซูจื่อหลิงไม่ได้แตะต้องอะไร เพียงย่อตัวลงดูอยู่ข้างตะกร้า

ซูจื่อหลิงกินอิ่มแล้ว เรอออกมาอย่างอิ่มหนำ ก่อนจะเอนแผ่บนเก้าอี้ ไม่อยากขยับตัว

“ลูกสีดำนั่นคือองุ่นป่า ท่านแม่ลองชิมสิ อร่อยใช้ได้เลย ข้างล่างยังเก็บกีวีป่ามาอีกด้วย”