บทที่ 347 พบองุ่นป่า

บทที่ 347 พบองุ่นป่า

ทั้งสองกินไปเก็บไป พอเก็บลงมาหมดท้องก็อิ่มไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว หลี่เจ๋อหลานลูบท้อง “รู้อย่างนี้ว่าสุกเยอะขนาดนี้ เราก็ไม่ต้องเอาข้าวปั้นมาด้วยแล้ว แต่ผลไม้นี่หวานจริง ๆ แค่ขนเยอะไปหน่อย”

เขาพูดไปพลางเงยหน้าสำรวจตามยอดไม้ ดูว่ายังมีลูกไหนหลงเหลืออยู่หรือไม่

“ไปกันเถอะ ยังมีเวลาอีกเยอะ เดินดูแถวนี้กันหน่อยว่ามีอีกไหม”

ซูจื่อหลิงหยิบกระบอกไม้ไผ่กับข้าวปั้นขึ้นมา ส่วนหลี่เจ๋อหลานหยิบจอบกับเคียว ทั้งสองค่อย ๆ เดินสำรวจอย่างละเอียด

“เดินไปทางโน้นที ทางนี้ที อีกเดี๋ยวถึงตอนนี้จะไม่หิวก็ต้องหิวอยู่ดี”