บทที่ 317 คนที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย

บทที่ 317 คนที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ยามอิ๋น (3:00—5:00)

หลายคนลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ แต่งตัวเสร็จก็เรียกซูจื่อจ้งมาด้วย พวกเขาไม่จุดคบเพลิงในบ้าน แต่ถือออกไปจุดด้านนอกเพราะกลัวจะปลุกคนในบ้าน

พวกเขาเดินเบา ๆ ราวกับกำลังย่องทำเรื่องไม่ดี เพิ่งเปิดประตูใหญ่ บิดาของซูจื่อหลิงก็ถูกใครบางคนตบไหล่ดังเพียะ ตกใจจนคบเพลิงร่วงลงพื้น

เขาค่อย ๆ หันกลับไป ก็เห็นซูชวนไป่ยืนงัวเงียอยู่ด้านหลัง

พอเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ตบอกตัวเอง “เจ้าสาม เจ้าทำข้าเกือบหัวใจวาย!”

ซูชวนไป่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปทำอะไร เขากะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดแค่คำเดียวว่า “ไป”

บิดาของซูจื่อหลิงขมวดคิ้ว “ไปอะไร รีบกลับไปนอนเดี๋ยวนี้”