กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 314 หมอนั่นนอกจากจะขาวหน่อย หน้าตาดีหน่อย ก็ไม่มีอะไรแล้ว
ซูจื่อหลิงไม่ขยับ “ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ข้าเอาไปให้ตั้งเยอะ เขากินไม่หมดแน่”
“เจ้าไปดูสักหน่อยสิ เขาช่วยชีวิตเจ้า แถมยังบาดเจ็บเพราะช่วยเจ้าอีก พวกเราจะเป็นคนอกตัญญูลืมบุญคุณไม่ได้!”
ซูจื่อหลิง “...”
เธอนี่นะ? คนอกตัญญูลืมบุญคุณ?
ไม่สิ เรื่องนี้มาเกี่ยวกับเธอได้อย่างไร?
อีกอย่าง บาดแผลของเขามีอยู่ก่อนแล้วต่างหาก ทำไมถึงโยนความผิดมาให้เธออยู่เรื่อย?