บทที่ 299 เธอแค่มือสั่นไปนิดเดียวเท่านั้น

บทที่ 299 เธอแค่มือสั่นไปนิดเดียวเท่านั้น

“ปล่อยเจ้าไปหรือ?” ซูจื่อหลิงหัวเราะ เธอก้มตัวลง เสียงเย็นเยียบดังข้างหูจูเฉิงโจว “แล้วใครจะปล่อยฉันไปล่ะ?”

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน ทั้งที่อากาศร้อนอบอ้าว แต่จูเฉิงโจวกลับรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

ขาท่อนล่างขยับไม่ได้ คอถูกขวานจ่อ มือข้างหนึ่งถูกซูจื่อหลิงบิดไพล่ไว้ด้านหลัง ส่วนอีกข้างก็บาดเจ็บ เลือดหยดลงบนดินทีละหยด

จะช่วยตัวเองนั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว สายตาเขาเลื่อนไปยังลูกน้องที่อยู่ไม่ไกล ได้แต่ฝากความหวังไว้กับพวกเขา

แต่พวกเขาก็ยังไม่กล้าเข้ามา ขวานจ่ออยู่กับตัวจูเฉิงโจว คนเหล่านั้นจึงไม่กล้าบุ่มบ่าม

พวกเขาลองเดินไปข้างหน้าสองก้าว

“อย่าขยับ!”