บทที่ 290 กับแกล้มสุรา

บทที่ 290 กับแกล้มสุรา

“นี่เจ้า…เอามาจากไหน?” เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย

“พี่อาชิงให้ค่าช่วยเก็บหอยขม” เด็กน้อยตอบเสียงน่าสงสาร

ก็แน่ละ อุตส่าห์กลับมาพร้อมเงินที่หามาได้อย่างดีใจ ไม่ได้คำชมก็ช่างเถอะ ยังโดนด่าอีก ด่าแล้วก็ช่างเถอะ ยังเกือบโดนตีอีก เป็นใครก็ต้องน้อยใจทั้งนั้น

ผู้ใหญ่เพิ่งรู้ว่าตนเข้าใจผิด นางรีบหดมือที่ถือท่อนไม้ไปไว้ด้านหลัง แล้วเหวี่ยงทิ้งไปไกลในพริบตา ทำเหมือนไม่เคยมีท่อนไม้โผล่มาอยู่ตรงนั้น

เด็กมองนางด้วยสีหน้าน้อยใจ ผู้ใหญ่หัวเราะแห้ง ๆ “เด็กคนนี้ ในเมื่อพี่สาวใหญ่ให้ไปช่วย ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ!”