กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 267 คำว่า “เชี่ย” คำเดียวก็ใช้ได้ทั่วหล้า
“หึ! ของเจ้าก็ไม่ได้ดีกว่าข้าตรงไหนนี่นา!”
ระหว่างที่ทั้งสองเถียงกัน คนข้าง ๆ ก็กินชามที่สองกันไปแล้ว พวกเขาได้สติแล้วอุทานขึ้นอีกครั้ง “เชี่ย! พวกเจ้ากินชามที่สองกันแล้วหรือ? แม่นางน้อย แม่นางน้อย แล้วของพวกข้าล่ะ?”
“นั่นสิ รอมาตั้งนานแล้วนะ!”
“มาแล้ว ๆ ประเดี๋ยวเดียว!” ซูจื่อหลิงตักวุ้นปิงเฝิ่นจนมือเริ่มสั่น แต่ก็ไม่กล้าหยุดแม้ชั่วขณะ ที่สำคัญนางกลัวน้ำแข็งละลาย ของนี่แพงชะมัด นางคิดว่ากลับไปคืนนี้ต้องวางแผนให้ดี ซื้อทุกวันแบบนี้จะเอาเงินที่ไหนมาทนไหว!