บทที่ 221 เก็บผลปิงเฝิ่น

บทที่ 221 เก็บผลปิงเฝิ่น

ซูจื่อหลิงหักมาเยอะกว่า พอปอกเปลือกเสร็จก็ตัดหญ้ามาผูกเป็นมัดหนึ่ง

หน่อไม้มีทั้งสั้นทั้งยาว เธอวางหน่อที่ยาวไว้ด้านนอก เอาหน่อสั้นไว้ตรงกลาง มัดเป็นมัดแล้วแบกกลับไป

พอกลับมาถึงข้างซูจื่อมู่ หญ้าก้นจ้ำบนหัวเขาก็ถูกดึงออกจนหมดแล้ว สีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งคนก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่น้อย

ซูหย่งเหอสะพายตะกร้าผลปิงเฝิ่นหนึ่งใบและแบกหน่อไม้ที่มัดไว้ ซูจื่อหลิงกับน้องชายต่างก็สะพายตะกร้าผลปิงเฝิ่นคนละใบและแบกกระสอบอีกคนละใบ

ตอนทั้งสามกลับถึงบ้าน เด็กหลายคนก็สะพายตะกร้ามาขายผลปิงเฝิ่นอยู่ในลานแล้ว

ท่านย่าซูทำอยู่คนเดียวจนแทบไม่ทัน ทั้งชั่งทั้งจ่ายเงิน

“ท่านย่า ให้ข้าชั่งเอง” ซูจื่อหลิงวางตะกร้าลงแล้วเข้าไปช่วยทันที