กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 206 พี่ชายข้ารักข้าที่สุด
ม่านรถม้าถูกลมพัดเปิด ลู่อันอวี๋มองป่าไม้รอบตัวกับเพิงที่เห็นราง ๆ อยู่ข้างหน้า แล้วดิ้นไปมาด้วยความตื่นเต้นในรถ
“พี่สาว! พี่สาวซู! ช่วยข้าด้วย! รีบช่วยข้าเร็ว!”
ลู่เยี่ยน “……”
“หุบปาก!”
ลู่อันอวี๋เชิดคอขึ้นแล้วแค่นเสียง “ข้าไม่!”
ลู่เยี่ยน “เจ้าไม่อายบ้างหรือ?”
“มีอะไรให้อายกัน? คนที่ถูกมัดคือข้า คนที่หิวจนไส้กิ่วตลอดทางก็ข้า!”
มองผมของเขาที่ฟูเหมือนรังไก่ ลู่เยี่ยนเดิมทีอยากเตือนสักคำ แต่พอเห็นสีหน้าอวดดีของเขาแล้วก็ไม่อยากพูดขึ้นมาทันที
ลู่อันอวี๋ตะโกนโหวกเหวกมาตลอดทาง ซูจื่อหลิงได้ยินเสียงมาแต่ไกล ซูจื่อจ้งกับคนอื่น ๆ ย่อมได้ยินเช่นกัน