กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 187 ลูกวัว
ท่านย่าซูยังพูดอีกว่า ถ้าเลี้ยงแบบนี้ต่อไป พอถึงปีหน้าตอนฆ่าหมู น้ำหนักคงไม่สองสามร้อยชั่งเชียวหรือ
“มอ”
ทุกคนกำลังทำงานกันอยู่ จู่ ๆ วัวตัวใหญ่ก็ร้องขึ้นมา มารดาของซูจื่อหลิงจึงหันไปมอง
“ชิงเอ๋อร์ วันนี้เจ้าลืมเอาหญ้าให้วัวหรือเปล่า”
“เปล่า หญ้ามีพอแล้ว คงใกล้ถึงเวลาให้มันดื่มน้ำกระมัง” ซูจื่อหลิงก้มหน้าหั่นมันเทศต่อ
“เตรียมหญ้าแห้งไว้ตั้งเยอะแล้ว ทำไมวัวตัวนี้ยังไม่คลอดเสียทีนะ” ผู้เฒ่าถาม