กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 159 ซูจื่อหลิง: ฉันตายแล้วหรือ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง?
พอได้ยินนางบอกว่าเอา พวกผู้หญิงก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วเผยสีหน้ายินดี “ได้ ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับไปคัดแล้วเอามาส่ง ความชื้นแห้งหมดนานแล้ว มันเทศที่เราเลือกมาก็หัวดีสม่ำเสมอ วางใจได้ ไม่มีหัวเน่าแน่นอน”
“ใช่ ใช่ ใช่ พวกเราคัดแล้วคัดอีก ไม่มีหัวเน่าแน่นอน” คนอื่น ๆ พากันพูดสนับสนุน
มารดาของซูจื่อหลิงพยักหน้า “ได้ พวกเจ้าว่างเมื่อไรก็เอามาส่งได้ ท่านแม่ของข้าก็อยู่บ้านเป็นประจำ ชั่งเสร็จแล้วก็จ่ายเงินให้ได้เลย”
“พวกเราจะกลับไปคัดเดี๋ยวนี้เลย บ้านพวกเจ้ามีเวลารับของตอนนี้ใช่ไหม?”
“ได้ ตอนนี้ว่างพอดี”