บทที่ 97 ไข่นึ่งเห็ดโคน

บทที่ 97 ไข่นึ่งเห็ดโคน

“ไม่ต้อง ไม่ต้องหรอก เขานอนสักตื่นก็หายแล้ว จะต้มยาคลายเมาทำไม พวกเจ้าก็รีบไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีงานให้ทำอีก” ท่านย่าซูรีบเอ่ย กลัวว่าพอพูดจบ ซูจื่อหลิงจะไปต้มยาคลายเมาจริง ๆ

ระหว่างทางมืดตึดตื๋อ มองอะไรไม่เห็นสักอย่าง ก้าวเดินมาสองสามก้าวก็อาศัยความรู้สึกล้วน ๆ ซูจื่อหลิงขมวดคิ้ว “เอ้อร์หนิว ไปเอาตะเกียงน้ำมันมาที”

“ไม่ต้อง ข้ามองเห็น” ท่านย่าซูดื้อรั้นอยู่บ้าง

“อ้อ” ซูจื่อหลิงขานรับเรียบ ๆ ฉันไม่เถียงกับท่านหรอก “ท่านย่า ข้ามองไม่เห็นต่างหาก”