บทที่ 20 ชิมฟรีหรือ? = ไม่ต้องจ่ายเงิน

บทที่ 20 ชิมฟรีหรือ? = ไม่ต้องจ่ายเงิน

ท่านลุงชราคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเขาถกแขนเสื้อขึ้น แล้วตบเข้าที่ท้ายทอยเขาเต็มแรง “เจ้าหนุ่มตัวแสบ! นี่อยู่ในหมู่บ้าน คิดว่ายังอยู่ในเมืองหรือ? เก็บท่าทางเจ้าชู้ของเจ้าเสีย ไม่อย่างนั้นเชื่อไหมว่าข้าจะตีขาหัก!”

ซูหย่งอันเบ้ปาก เอามือลูบหัว “ตาแก่ขี้เหม็น ท่านตีแรงขนาดนั้น สมองข้ากระฉอกออกมาแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าข้ากลายเป็นคนโง่ ใครจะสืบสกุลให้ตระกูลซูเล่า?”

ที่หมู่บ้านไป่ฮวาต้ง คนสกุลซูมีจำนวนมากที่สุด มีเกือบร้อยครัวเรือน มากกว่าครึ่งแซ่ซู ที่เหลือก็เป็นสกุลปะปนกันไป

“เจ้าตัวสร้างเรื่องเอ๊ย เกิดมาแล้วก็คงมีแต่สร้างความวุ่นวาย ตีให้โง่เสียยังจะดีกว่า!” ซูเหวินฟู่พูดอย่างเสียดายที่สั่งสอนไม่ได้ผล