กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 17 รู้อยู่แล้วว่าเจ้าอิจฉาบ้านข้า
ซูจื่อจ้งทำงานคล่องแคล่ว ท่าทางรวดเร็วมาก ยิ่งช่วงนี้ใบของต้นหูโฉ่วไฉยังอ่อน ไม่ต้องคัดเลือกเป็นพิเศษ ไม่นานก็เก็บได้พอแล้ว
ยามซื่อ (9:00–11:00) ทั้งสามคนก็กลับถึงบ้าน พอเปิดประตู ซูจื่อมู่ก็ส่งเสียงโหวกเหวกทันที “ท่านแม่ พวกเรากลับมาแล้ว!”
“กลับมาเร็วดีนี่!” มารดาของซูจื่อหลิงยังล้างผักเบี้ยใหญ่อยู่
“พี่ใหญ่เก็บได้เร็ว ส่วนพี่สาวยังเก็บเห็ดหูดินกับกระเทียมป่ามาได้อีกเยอะ บอกว่าเย็นนี้จะเอามาคลุกให้พวกเรากิน!”
“เห็ดหูดิน?” มารดาของซูจื่อหลิงหันกลับไปมอง นางลุกขึ้นเช็ดมือให้แห้ง “มันคืออะไร?”
“นี่ ๆ!” เด็กหนุ่มดูตื่นเต้นมาก มารดาของซูจื่อหลิงมองไปตามที่เขาชี้
“……”
อืม ยืนยันได้แล้ว เป็นของที่เคยเห็นแต่ไม่เคยกินอีกอย่าง
“ท่านแม่ พวกเรากลับมาแล้ว” ซูจื่อหลิงช้ากว่าคนอื่นหนึ่งก้าว ส่วนซูจื่อจ้งเดินตามหลังนางมา