กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 11 ขายเต้าหู้
เห็นท่านย่าซูพยักหน้า ผู้เฒ่าซูก็ร้องว่าอัศจรรย์จริง เขาลดเสียงลงมาก “ไม่คิดเลยว่านี่จะทำจากใบไม้จริง ๆ ถ้าอย่างนั้นต่อไปก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีเสบียงแล้วใช่หรือไม่?”
ซูจื่อมู่กลับมาเร็วมาก เขาเอาของไปส่งแล้ววิ่งกลับมา ทันทีที่เข้าประตูก็ได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าซู จึงกลอกตาใส่ “ท่านปู่คิดไปเองให้สบายใจจริง ๆ! ใบไม้ไม่แก่ ไม่เหลืองหรือ?”
ซูจื่อหลิง “……”
ถึงเจ้าจะพูดถูกก็เถอะ แต่…
เจ้าคิดดีแล้วหรือที่พูดแบบนั้น? นั่นประมุขของบ้านเชียวนะ!
เป็นไปตามคาด ทันทีที่เขาก้าวเข้าไป ผู้เฒ่าซูก็คว้าฟืนท่อนหนึ่งมา “เจ้าหนุ่มตัวแสบ เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
ซูจื่อมู่ “……”