กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 251 ใครกล้าออกหน้า?
-----------------------------------------
“เฮือก... เฮือก... เฮือก...”
จ้าวซินหรันหอบหายใจอย่างรุนแรง ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจหอบ หากตัดเรื่องนิสัยใจคอออกไป ก็นับว่าเป็นภาพที่เจริญตาและงดงามอย่างยิ่ง
ทว่าในเวลานี้กลับไม่มีใครสนใจจุดนั้น
สายตาของทุกคนแทบจะจับจ้องไปที่เหตุการณ์กลางสนามเพียงอย่างเดียว
บนพื้นสนามที่ปูด้วยหินออบซิเดียน โดยมีเด็กหนุ่มชุดดำและชายชราในชุดถังสีขาวเป็นจุดศูนย์กลาง พื้นที่โดยรอบในรัศมี 10 เมตรยุบตัวลงไปถึง 30 เซนติเมตร รอยแยกนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกไปทุกทิศทางราวกับใยแมงมุมขนาดมหึมา