กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 95 เมฆหมอกที่ปกคลุมทั่วเมือง เชื้อโรคต้องสาป—คำสาปทมิฬ
-----------------------------------------
เจียงหยวนไม่ได้สนใจสายตาของผู้อื่น เมื่อเห็นความอ่อนล้าบนใบหน้าของเถาชุนหรู เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน
“แม่ครับ สีหน้าของแม่ดูไม่สู้ดีเลย ยาบำรุงที่ฉันซื้อให้ แม่ยังไม่ได้ทานหรือครับ?”
“ช่วงนี้แม่ยุ่งเกินไปหน่อย เลยลืมไปน่ะ”
“แบบนั้นไม่ได้นะครับ”
เจียงหยวนหยิบผลึกชีวิตออกมาจากความว่างเปล่าแล้วบดมันต่อหน้าเถาชุนหรู พลังชีวิตสีเขียวอ่อนที่เข้มข้นและสดชื่นแทรกซึมเข้าสู่ร่างของเถาชุนหรูในทันที ขับไล่ความอ่อนล้าทั้งมวลให้มลายหายไป พลังกายและพลังจิตของนางฟื้นฟูคืนสู่สภาวะที่ดีที่สุด แม้กระทั่งริ้วรอยบนใบหน้ายังจางลงไปบ้าง ทำให้นางดูอ่อนเยาว์ลงไปได้หลายปีในชั่วพริบตา
“นี่... นี่มันอะไรกัน?” พี่ม่ออุทานออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ