072 - บทที่ 72 บางสิ่งบางอย่าง ย่อมต้องมีผู้ลงมือทำ

บทที่ 72 บางสิ่งบางอย่าง ย่อมต้องมีผู้ลงมือทำ

-----------------------------------------

เมืองหนานเจียง

พายุฝนโหมกระหน่ำไม่ขาดสาย ตกติดต่อกันมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม

เถาอวี้เฟิ่งมองออกไปนอกหน้าต่างขณะกำลังทำอาหารในครัว นางฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

"ข้ากลับมาแล้ว" เสียงร่าเริงของโม่ซีซีดังขึ้น

เด็กสาวถอดรองเท้าออกแล้วกระโดดขึ้นไปบนโซฟา ก่อนจะคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาดู

เถาอวี้เฟิ่งหันไปมองนาง "ผลการทดสอบวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

"ทะลุ 6 แล้วจ้ะ ท่านไม่เห็นสีหน้าของอาจารย์และเพื่อนในห้องหรอก แม้แต่ชิงชิงยังตกตะลึงจนค้างไปเลย" โม่ซีซีกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก

เถาอวี้เฟิ่งเผยรอยยิ้ม "ก็ไม่เลว น้ำยาเหล่านั้นที่เสี่ยวหยวนให้เจ้าไป ไม่เสียเปล่าแล้ว"