บทที่ 36 ดวงตาสีทองสุกสกาวดั่งเปลวเพลิง

โม่หลิงเฟิงหยิกแขนตัวเองไปหนึ่งที ก่อนจะถูกตบเข้าที่ต้นแขนฉาดใหญ่

“ไอ้คนแก่บ้า มือไม้ไม่รู้จักหนักเบาเลยรึไง”

“ดูท่าทางแล้ว เราคงไม่ได้ฝันไปจริงๆ”

โม่หลิงเฟิงลูบแขนที่เพิ่งโดนตบพลางยิ้มขื่น “ข้าก็นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กคนนี้จะกลายเป็นนักสู้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่โดยไม่ส่งเสียงครางแม้แต่น้อย แม้แต่พวกเรายังถูกปิดบังมาได้เสียสนิท...”

โม่ซีซีเอ่ยขึ้นกะทันหัน “หนูถึงว่าสิ ทำไมจู่ๆ พี่หยวนถึงกินจุขึ้นมาขนาดนั้น ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง...”

เถาอวี้เฟิ่งและโม่หลิงเฟิงหันไปมองนาง โม่ซีซีจึงเล่าเรื่องที่เจียงหยวนสั่งอาหารมาส่งในคืนนั้นให้ฟังอย่างละเอียดทุกประการ

“ถ้าจะว่าไป ช่วงนี้เสี่ยวหยวนเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ ทั้งยังซื้อเนื้ออสุรกายกลับมาตั้งมากมาย ไม่ว่าจะรูปลักษณ์หรือท่าที ก็ราวกับกลายเป็นคนละคนไปเลย...”

เถาอวี้เฟิ่งหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา พลางกล่าวถึงรายละเอียดที่นางสัมผัสได้