บทที่ 21 ยุคสมัยแห่งการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่มีเหล่าอัจฉริยบุคคลดาหน้ากันออกมา

“วันนี้ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ”

สวี่อี้หานกล่าวขอบคุณเจียงหยวนอย่างจริงจัง ก่อนจะเผยสีหน้าละอายใจเล็กน้อย “ต้องขออภัยที่ทำให้เจ้าต้องมาพัวพันด้วย แต่ว่าข้า...”

“พวกเราต่างก็เป็นสหายร่วมกิลด์เดียวกัน การช่วยเหลือเกื้อกูลกันย่อมเป็นเรื่องปกติ อีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร อีกทั้งเจ้ายยังให้ข้าได้ยืมห้องจำลองแรงโน้มถ่วงใช้งานอีกด้วย” เจียงหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“แต่ข้าก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เอาเช่นนี้เถิด ข้าจะถ่ายทอดวิชาการต่อสู้ประจำตระกูลให้แก่เจ้าเอง” สวี่อี้หานจ้องมองเขาแล้วกล่าวอย่างจริงใจ

เดิมทีเจียงหยวนคิดจะปฏิเสธ

ทว่าเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของสวี่อี้หาน

ดวงตาของเขาก็เป็นประกายและเปลี่ยนใจในทันที

“...และยังมีวิชาทำสมาธิเพื่อฝึกฝนพลังจิตที่ใช้ควบคู่กันได้ ข้าคิดว่าเจ้าคงปลุกพลังพรสวรรค์สายจิตวิญญาณขึ้นมาสินะ วิชาทำสมาธิเช่นนี้ย่อมมีประโยชน์ต่อตัวเจ้าอย่างแน่นอน”

แก่นแท้แห่งชีวิต