กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
“สองร้อยเก้าสิบเก้า”
“สามร้อย”
“สามร้อยเอ็ด”
“สามร้อยสอง”
...
แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านขอบหน้าต่างเข้ามาในห้องแคบๆ เด็กหนุ่มหน้าตาดีผู้เปลือยท่อนบนกำลังวิดพื้นด้วยมือเดียวอย่างมุ่งมั่นจนเหงื่อท่วมกาย
จนกระทั่งเสียงเคาะประตูที่หน้าห้องดังขึ้น เขาจึงหยุดชะงัก
“เสี่ยวหยวน อาออกไปทำงานแล้วนะ อาหารเช้าอยู่บนโต๊ะ อย่าลืมกินล่ะ”
“ทราบแล้วครับ”
สิ้นเสียงปิดประตู