กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 345 ฉันทำเอง!
เฉินเสวียนขมวดคิ้วแน่น ฉีกเศษผ้าตรงบริเวณบาดแผลออกแล้วก้มมองบาดแผล เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพิษกำลังแพร่กระจาย!
เลือดลมเริ่มปั่นป่วนคลุ้มคลั่ง ถึงขั้นมีแนวโน้มว่าจะควบคุมไม่อยู่
"ลูกงูพวกนี้..."
เดิมทีคิดว่าราชันสัตว์อสูรภูตมารดาอสรพิษก็แค่นั้น แต่ดูตอนนี้แล้ว พวกที่ขึ้นเป็นราชันสัตว์อสูรได้ไม่มีตัวไหนรับมือง่ายเลยสักตัว
นึกว่าเคล็ดเทพอจลนาถจะต้านทานการโจมตีของพวกลูกงูได้ และเฉินเสวียนเองก็ไม่รู้สึกเลยว่าถูกลูกงูเจาะเข้ามา แต่พอนึกย้อนดูตอนนี้
ในดงลูกงูที่ยั้วเยี้ยหนาทึบพวกนั้น มีลูกงูสองสามตัวที่ผิดแผกไปจากปกติจริงๆ
"พวกนั้นสองสามตัวไม่ใช่ร่างเนื้อ..."