กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 316 เมียก็หาย เฉินเสวียนก็หนีไปแล้ว!
"เสียงดังเอะอะขนาดนี้เลยเรอะ? เจ้าเด็กนี่เชื้อไม่ทิ้งแถวฉันจริงๆ!" เย่ป้านอนอยู่บนเตียงพลางเอ่ยอวดหยางหรงที่อยู่ข้างกายอย่างภาคภูมิใจ
หยางหรงค้อนใส่เย่ป้าขวับหนึ่ง "ลูกคุณไม่เหมือนคุณแล้วจะไปเหมือนใครล่ะ..."
"ที่รัก..."
เย่ป้ามองหยางหรงพลางส่งเสียงเรียก
นับตั้งแต่หยางหรงกลับมา สองสามีภรรยาก็ให้เกียรติซึ่งกันและกันเรื่อยมา
เดิมทีตนคิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันทั้งวันทั้งคืน ทว่าพอหยางหรงเสียโฉมไปจริงๆ ก็พลอยหมดอารมณ์เสน่หาไปด้วย...
มาตอนนี้พอได้ยินเสียงลูกชายอยู่ในอีกห้อง เย่ป้าก็เริ่มเกิดอารมณ์คึกคักขึ้นมา...
คิดจะเปิดศึกพร้อมกันให้สมเป็นสองพ่อลูกร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่...
ใบหน้าของหยางหรงขึ้นสีแดงระเรื่อ ในใจรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง