บทที่ 310 คนเราจะใจถึงได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?

บทที่ 310 คนเราจะใจถึงได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?

เลิกบ้าได้แล้ว!

เมื่อเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของเย่ฝาน เฉินเสวียนก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ตั้งแต่เข้ามาในตระกูลชุย เขายังไม่ได้เปลี่ยนถุงเท้านี้เลย อย่างน้อยๆ ก็สามสี่วันแล้ว!

กลิ่นมันจะไม่ถึงใจได้ยังไงล่ะ?

ทว่าสิ่งที่เฉินเสวียนเป็นห่วงยิ่งกว่าคือสภาพจิตใจของเย่ฝาน "แกเป็นปีศาจรึไง?"

เฉินเสวียนเบิกตากว้างมองเย่ฝาน รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ปีศาจเหรอ?"

สีหน้าของเย่ฝานพลันเย็นชาลงทันควัน เขาขว้างถุงเท้าในมือทิ้งลงพื้นอย่างแรง "ที่ฉันกลายเป็นปีศาจแบบนี้ มันก็เพราะพวกแกไม่ใช่รึไง!"

นับตั้งแต่ค่ายฝึกอัจฉริยะเป็นต้นมา เย่ฝานก็ไม่ได้เป็นเด็กหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานคนเดิมอีกต่อไปแล้ว...