บทที่ 297 เลือดที่ตระกูลเย่ของพวกเราต้องหลั่ง ไม่เคยน้อยลงไปแม้แต่น้อย!

บทที่ 297 เลือดที่ตระกูลเย่ของพวกเราต้องหลั่ง ไม่เคยน้อยลงไปแม้แต่น้อย!

เย่เทียนเฉินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด

เขาหันไปมองลูกชายกับลูกสะใภ้แล้วเอ่ยดุ "ฝานเอ๋อร์ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อต้าเซี่ยได้ พวกเราก็ควรจะสนับสนุนเขา!"

"หลานชายฉันยอดเยี่ยมที่สุด! สมแล้วที่เป็นสายเลือดตระกูลเย่ของพวกเรา! ไม่ทำให้ตระกูลเย่ต้องขายหน้า!"

"แต่ว่าคุณพ่อคะ ฉันมีลูกแค่คนเดียวนะคะ!" เมื่อเห็นเย่เทียนเฉินเห็นชอบ น้ำตาของหยางหรงก็ไหลพรากออกมาทันที

เดิมทีเธอก็รู้สึกผิดที่ติดค้างความรักของแม่ต่อเย่ฝานมาตลอดสิบแปดปีอยู่แล้ว ยามนี้ครอบครัวยังต้องมาเจอความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขนาดนี้ หยางหรงจึงกลัวเหลือเกินว่าเย่ฝานจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นอีก

ได้ยินเช่นนั้น เย่เทียนเฉินก็เงียบไปครู่หนึ่ง