บทที่ 274 โดนไปดอกเดียว เล่นเอาเธอพูดไม่ออกไปเลย

บทที่ 274 โดนไปดอกเดียว เล่นเอาเธอพูดไม่ออกไปเลย

เฉินเสวียนทั้งสี่อาศัยความมืดของราตรีช่วยอำพราง มุ่งหน้าตรงไปยังบึงใหญ่หมื่นทะเลสาบ

พอฟ้าเริ่มสาง ทั้งสี่คนก็มาถึงเขตแดนของบึงใหญ่หมื่นทะเลสาบแล้ว

เพราะระดับพลังของพวกเขา ทั้งหมดจึงไม่รู้สึกว่าขอบเขตพลังถูกกดทับแต่อย่างใด

ในทางกลับกัน พวกเขายังรู้สึกสบายตัวและปลอดโปร่งโล่งใจเป็นพิเศษเสียด้วยซ้ำ

ที่นี่คือผืนดินที่ยากจะจินตนาการ ทะเลสาบและหนองบึงสลับซับซ้อน ต้นไม้สูงตระหง่านเสียดฟ้า เถาวัลย์ที่พันเลื้อยรอบต้นนั้นหนาเท่าต้นขาผู้ใหญ่เลยทีเดียว

ปริมาณออกซิเจนสูงจนน่าตกใจ เพียงแค่สูดหายใจเข้าลึกๆ เฉินเสวียนทั้งสี่ก็ถึงกับรู้สึกมึนออกซิเจนขึ้นมา

พวกเฉินเสวียนทั้งสี่ก้าวเดินบนพื้นดินอย่างระมัดระวัง