กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 220 ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้มันสิ้นชื่อป่นปี้ไปซะ!
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?"
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเฉินเสวียนก็ถึงกับงงไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น
"เธอเล่าเองเถอะ"
หานปิงลั่วสะกิดหานปิงหลิงเบา ๆ
หานปิงหลิงยันตัวลุกขึ้นมาแล้วโผเข้ากอดอกเฉินเสวียนด้วยความน้อยใจ พลางสะอึกสะอื้นว่า
"พี่เขย พี่ต้องแก้แค้นให้หนูนะ! ต้องแก้แค้นให้หนูให้ได้นะ!"
เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของหานปิงหลิงก็บวมเป่งจากการร้องไห้
ตอนอยู่ที่สำนักยุทธ์เธอยังพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล แต่พอก้าวพ้นประตูสำนักยุทธ์ออกมา เธอก็กลั้นเอาไว้ไม่อยู่...
ร้องไห้มาตลอดทาง!