กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 177 ทั่วทั้งตี้ตู ใครกล้าแตะต้องฉัน จ้าวเทียนอี!
แม้ชายคนนี้จะพยายามปั้นท่าทางเป็นสุภาพบุรุษเต็มที่ แต่หญิงสาวทั้งสามกลับขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว
"ขอโทษด้วย พวกเรามีธุระ" หานปิงลั่วเอ่ยขึ้น
"ไม่เป็นไรครับ ผมรอพวกคุณได้ รอจนกว่าพวกคุณจะเสร็จธุระเลย"
ชายหนุ่มยังคงพูดต่อด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า
"ไม่ต้องหรอก พวกเราไม่กินข้าวกับคนแปลกหน้า"
"คนแปลกหน้าเหรอครับ? พอกินข้าวด้วยกันสักมื้อเดี๋ยวก็สนิทกันเองไม่ใช่เหรอ?" ชายคนนั้นจัดเนกไทของตัวเองเล็กน้อย
"นี่ นายจะน่ารำคาญไปถึงไหน พวกเราไม่ได้อยากกินข้าวกับนาย! ไปหาคนอื่นไป อย่ามาตอแยพวกเรา!"
เมื่อเห็นคนผู้นี้ยังคงพูดจาเซ้าซี้ไม่เลิก เหมียวเสวี่ยจึงตอกกลับไปตรงๆ ทันที
"เชี่ยเอ๊ย! กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้กับคุณชายของพวกเราวะ!"