บทที่ 170 เท้าถีบเย่ฝาน หมัดซัดแม่มัน!

บทที่ 170 เท้าถีบเย่ฝาน หมัดซัดแม่มัน!

คนที่มาถึงย่อมเป็นหยางหรง

หลังจากที่บุคลากรทั้งหมดในฐานค่ายฝึกอัจฉริยะอพยพออกไปจนหมดแล้ว หยางหรงก็บุกตะลุยมาที่นี่เพียงลำพัง

ใครจะไปก็ได้ แต่เธอไปไม่ได้

เธอยังไม่เคยได้พบหน้าลูกชายของตัวเอง อีกทั้งในใจยังมีลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นมา

หากตนเองจากไป เธอก็อาจจะไม่มีวันได้พบเย่ฝานอีกตลอดกาล

และก็เป็นจริงตามนั้น หลังจากออกค้นหาบริเวณที่เย่ฝานหายตัวไป ฟ้าก็ไม่ทอดทิ้งคนพยายาม ในที่สุดเธอก็ได้เห็นลูกชายของตัวเอง

เขากำลังถูกเฉินเสวียนดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างหนัก

ในฐานะคนเป็นแม่ที่ตามหาลูกในไส้มานานถึงสิบแปดปี หยางหรงจะทนดูเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร