บทที่ 156 แผนการของนักบุญอสูร

บทที่ 156 แผนการของนักบุญอสูร

ในป่าลึกแสนบรรพต บรรยากาศกดดันจนชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออก

ฝูงสัตว์อสูรที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตากำลังหมอบราบอยู่กับพื้น ราวกับกำลังรอคอยคำสั่งอะไรบางอย่าง

และในเวลานี้ ราชันสัตว์อสูรหลายตนแห่งป่าลึกแสนบรรพตก็ได้เดินทางมาถึงถ้ำพำนักของนักบุญอสูรอีกครั้ง

“ท่านนักบุญอสูร ฝูงสัตว์รวมพลเสร็จสิ้นแล้ว รอแค่ท่านออกคำสั่งคำเดียว พวกเราก็พร้อมเคลื่อนพลทันที!”

อสูรหมาป่าสองหัวตนหนึ่งเอ่ยขึ้น ร่างกายของมันสูงกว่าหนึ่งจั้ง ปกคลุมด้วยขนสีขาวราวหิมะ กรงเล็บแหลมคมดั่งตะขอเหล็กทอประกายโลหะอันเย็นยะเยือก เพียงแค่เหลือบมองก็ชวนให้ขนหัวลุก

ยามที่มันเอ่ยปากก็พ่นไอเย็นยะเยือกสุดขั้วออกมา ดวงตาสีเขียวมืดหม่นคู่นั้นเปล่งประกายลึกลับพิศวง

“อืม”

เสียงทุ้มต่ำหนักแน่นดังแว่วออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ