กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 141 คนแก่อย่างฉันจะมองยังไงน่ะเหรอ? ก็เบิกตาดูกว้างๆ น่ะสิ!
แม้มีดเล่มนี้จะฟันเข้ากลางหน้าผากของวานรยักษ์อย่างจัง และบาดแผลสำหรับวานรยักษ์ก็เป็นเพียงแค่รอยขีดข่วน ทว่าความสามารถที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงของเจ้าปรุก็คือสนิมเขรอะบนตัวมีด...
ดาบบาดทะยัก!
เจ้าปรุไม่ทำให้ชื่อเสียงอันเกรียงไกรของตัวเองต้องมัวหมอง!
ขอแค่ได้เลือด เชื้อบาดทะยักแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย อย่าว่าแต่สัตว์อสูรระดับสองตัวจ้อยเลย ต่อให้เป็นนักบุญยุทธ์ก็ต้องตาย!
นี่ไม่ใช่สิ่งที่หนอนกู่ของเหมียวเสวี่ยจะเทียบชั้นได้เลย บางที ในโลกใบนี้อาจมีเพียงเจ้าปรุเท่านั้นที่ครอบครองเชื้อโรคร้ายแรงอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้
ศาสตราวุธเทวะนักบุญยุทธ์ชิ้นอื่นยังห่างชั้นกันไกลลิบ...
เพราะยังไงเสีย เจ้าปรุก็คือระดับสวรรค์ในหมู่ศาสตราวุธเทวะ!
......
"นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?!"