บทที่ 132 เจ้าเด็กนี่เห็นค่ายฝึกเป็นรายการหาคู่รึไง?!

บทที่ 132 เจ้าเด็กนี่เห็นค่ายฝึกเป็นรายการหาคู่รึไง?!

ใต้แสงจันทร์สลัว เส้นผมสลวยราวกับม่านน้ำตกของหานปิงลั่วทิ้งตัวลงบนไหล่อย่างนุ่มนวล เธอเอนกายนั่งเคียงข้างเฉินเสวียนอย่างว่าง่าย ทั้งสองต่างร่วมกันแหงนมองทางช้างเผือกอันพร่างพราว

"เฉินเสวียน..." หานปิงลั่วเอ่ยขึ้นมากะทันหัน

"มีอะไรเหรอ?"

"เธอจะคิดว่าฉันเห็นแก่ตัวไหม?" หานปิงลั่วหันหน้ามา ดวงตาดั่งดวงดาราทอดมองเฉินเสวียน

"ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?" เฉินเสวียนเอ่ยถาม

"เธอดูสิ ตั้งแต่บนรถไฟฉันก็นั่งข้างเธอตลอด พอเมื่อกี้จะนอนในเต็นท์ จิตใต้สำนึกของฉันก็ยังอยากให้เธอมาอยู่ติดกับฉันอีก..."

หานปิงลั่วยิ้มบางๆ แม้น้ำเสียงจะฟังสบายๆ แต่เฉินเสวียนก็ยังจับความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ได้