บทที่ 113 ห้ามรวมกลุ่มกันงั้นเหรอ? ยกเว้นเฉินเสวียน!

บทที่ 113 ห้ามรวมกลุ่มกันงั้นเหรอ? ยกเว้นเฉินเสวียน!

ใต้เงามืดของราตรี รถไฟที่จอดนิ่งแลดูราวกับอสูรยักษ์เหล็กกล้าที่หมอบราบ พวกเฉินเสวียนสามคนสะพายเพียงเป้ธรรมดาๆ คนละใบก็ออกจากเมืองมา

เมืองเบื้องหลังที่เติบโตมาตั้งแต่เด็กแห่งนี้ ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้พบกันอีก

พวกเขาอาจจะตายในสิ่งที่เรียกว่าค่ายฝึกอัจฉริยะนั่น หรือต่อให้รอดชีวิต หลังจากค่ายฝึกอัจฉริยะสิ้นสุดลง พวกเขาก็จะถูกส่งตัวไปยังตี้ตู

การเดินทางไม่สะดวก จะได้กลับมายังบ้านเกิดอีกครั้งก็ไม่รู้วันไหนเดือนไหน

เมื่อหันมองกลับไป แม้จะเป็นยามค่ำคืน แต่เฉินเสวียนก็ยังสัมผัสได้ถึงครอบครัวที่กำลังจับจ้องมองพวกเขาทั้งสามคนอยู่บนกำแพงเมือง

"ได้เวลาไปแล้ว!"

จนกระทั่งชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทหารเอ่ยปาก ทั้งสามคนถึงได้ดึงสติกลับมาแล้วขึ้นรถไฟไป