บทที่ 96 ไม่เพียงวัดสูงต่ำ แต่ยังตัดสินความเป็นตาย!

บทที่ 96 ไม่เพียงวัดสูงต่ำ แต่ยังตัดสินความเป็นตาย!

หลังจากสังหารลูกหมาป่าที่เหลือจนหมด เฉินเสวียนก็ก้มมองดูแขนของตัวเอง

รอยแผลที่เพิ่งถูกหมาป่ากลืนเงาระดับหนึ่งตัวนั้นกัดเริ่มตกสะเก็ดแล้ว

"พลังฟื้นฟูตัวเองแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?"

เฉินเสวียนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

แม้จะรู้ว่าพลังฟื้นฟูตัวเองของตนแข็งแกร่งมาก แต่เฉินเสวียนก็ไม่เคยมีโอกาสได้ลองทดสอบดูเลย

เพราะยังไงเขาก็ไม่ได้มีรสนิยมชอบทรมานตัวเองแปลกๆ สักหน่อย...

รูเลือดสองรูกว้างพอๆ กับตะเกียบ ความลึกเกือบจะทะลุไปครึ่งแขน

แต่พลังฟื้นฟูอันทรงพลังกลับทำให้บาดแผลสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที

เฉินเสวียนสัมผัสได้ถึงความคันยิบๆ ที่ส่งมาจากบาดแผล แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีความรู้สึกไม่สบายตัวอะไรอีก