บทที่ 61 ในที่สุดไป๋หลิงเอ๋อร์ก็กระจ่างในความจริง

บทที่ 61 ในที่สุดไป๋หลิงเอ๋อร์ก็กระจ่างในความจริง

"เดี๋ยวสิ เธอร้องไห้ทำไมเนี่ย?" เมื่อได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของไป๋หลิงเอ๋อร์ เฉินเสวียนก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามบนใบหน้า

(ฉันก็ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ! เธอทำแบบนี้ คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คงนึกว่าฉันรังแกเธอแล้วไม่ยอมรับผิดชอบซะล่ะมั้ง!)

ถุย หน้าด้าน!

ไป๋หลิงเอ๋อร์แอบก่นด่าเฉินเสวียนอยู่ในใจ เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกคับแค้นใจยิ่งกว่าการถูกรังแกเสียอีก ตัวเธอเองก็ถือว่าเป็นสาวงามคนหนึ่งแท้ๆ ทั้งที่เฉินเสวียนมีความสามารถที่จะช่วยเธอได้ แต่เขากลับปล่อยปละละเลยไม่ไยดี...

ทว่าไป๋หลิงเอ๋อร์ก็ทำได้เพียงก่นด่าเฉินเสวียนในใจเท่านั้น เพราะถึงที่สุดแล้ว เฉินเสวียนก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องมายื่นมือช่วย สุดท้ายเธอก็ยังต้องพึ่งพาตัวเองอยู่ดี

ไป๋หลิงเอ๋อร์แสร้งทำทีเป็นเช็ดน้ำตาอย่างเกรงใจ "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันนึกถึงชาติกำเนิดและชีวิตของตัวเองขึ้นมาน่ะค่ะ..."

เฉินเสวียน "???"