บทที่ 45 หลี่เจี้ยนซินไม่พูดไม่จา เอาแต่ฟาดแข้งใส่อย่างเดียว...

บทที่ 45 หลี่เจี้ยนซินไม่พูดไม่จา เอาแต่ฟาดแข้งใส่อย่างเดียว...

พูดจบ หลี่เจี้ยนซินก็ไม่เปิดโอกาสให้เฉินเสวียนได้อ้าปากพูดแม้แต่น้อย แล้วก้าวเข้าลิฟต์ไปทันที

"ฉันจะรออยู่ที่ห้องบ่มเพาะระดับฟ้าหมายเลข 9999 ชั้นบนสุด ถ้านายไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะมา ห้องระดับฟ้านี่นายก็อย่าหวังจะได้เลย!"

มุมปากของหลี่เจี้ยนซินยกยิ้มเหยียดหยามขึ้นมาบางๆ

ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง ทิ้งให้พวกเฉินเสวียนทั้งสามคนยืนมองหน้ากันเลิกลั่ก

"ลูกพี่ ผมว่าหลี่เจี้ยนซินไม่ได้กะจะให้แต่แรกแล้ว เธออยู่ขอบเขตไหน แล้วลูกพี่อยู่ขอบเขตไหน นี่มันจงใจหาเรื่องแกล้งกันชัดๆ..."

"ใช่แล้วลูกพี่ พวกเรากลับกันเถอะ ผมว่าเธอแค่อยากซ้อมลูกพี่สักยกมากกว่า..."

จางซานกับหลี่ซื่อเอ่ยขึ้นมาตามลำดับ

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง..." เฉินเสวียนพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง

เขากับหลี่เจี้ยนซินก็ไม่เคยมีความแค้นต่อกัน การจะมาซ้อมเขาสักยกมันดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย...