กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 15 ในเมื่อไม่มีช่องให้พลิกแพลง ก็คงต้องพยายามแล้ว...
"คุณลุงหาน ผมขอตัวก่อนนะครับ"
พอเห็นเย่ฝานจากไป เฉินเสวียนก็ไม่มีกะจิตกะใจจะอยู่บ้านตระกูลหานต่อ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันเกินความคาดหมายของเขามากเกินไป เฉินเสวียนเองก็ต้องขอเวลาตั้งสติสักหน่อย
"อืม"
หานเทียนกังส่งเสียงตอบรับเบาๆ ในลำคอ จากนั้นก็ส่งสายตาไปทางลูกพี่ลูกน้องของหานปิงลั่ว
"คุณลุงหาน... ไม่ต้อง..."
เฉินเสวียนนึกว่าหานเทียนกังจะให้พี่ชายคนนั้นขับรถไปส่งตนเองที่บ้าน แต่พึ่งจะอ้าปากก็เห็นอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะปรายตามองตนสักนิด แล้วเดินดิ่งออกจากห้องรับแขกของบ้านตระกูลหานไปทันที
มุมปากของเฉินเสวียนกระตุกเบาๆ ถึงได้เข้าใจความหมายในสายตาของหานเทียนกัง
แม้ว่าเย่ฝานจะไม่ได้ย้ายเข้ามาพักที่บ้านตระกูลหาน แต่หานเทียนกังย่อมไม่มีทางยอมแพ้ที่จะลงทุนในตัวเย่ฝาน