เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 120 ไท่ซ่างเหล่าจวินผู้ตกหลุมพราง (สาม)
บทที่ 120 ไท่ซ่างเหล่าจวินผู้ตกหลุมพราง (สาม)
ทว่าเรื่องราวหลังจากนั้น กลับทำให้ความซาบซึ้งขอบคุณที่ไท่ซ่างเหล่าจวินมีต่อเอ้อร์หลางเสินมลายหายไปจนหมดสิ้น
หากมิใช่เพราะลงนามไปแล้ว มิใช่เพราะเจ้าสำนัก และมิใช่เพราะมิติติดตัวผืนนั้น ไท่ซ่างเหล่าจวินคงอยากจะสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินหนีไปในทันที!
ที่ไหนกันที่บอกว่าหนึ่งปีสอนเพียงหนึ่งเดือน ทั้งหมดล้วนหลอกลวงทั้งเพ!
แต่เรื่องนี้จะโทษผู้อื่นก็มิได้ ใครใช้ให้ไท่ซ่างเหล่าจวินอย่างเขาดันก้าวตกลงไปในหลุมพรางของผู้อื่นเข้าเสียเองเล่า!
ไท่ซ่างเหล่าจวินนั่งอยู่หลังโต๊ะบรรยาย เบื้องหน้าตั้งเตาหลอมโอสถไว้หนึ่งเตา เขามองดูเบื้องล่างที่มีเตาหลอมโอสถตั้งอยู่ตรงหน้าของศิษย์ทุกคนเช่นเดียวกัน พลางตะโกนก้องอย่างโมโหโทโส "มัวเหม่อลอยอะไรกัน รีบดูเตาของตนเองให้ดี! หากพวกเจ้าทำเตาระเบิดอีกละก็ ไสหัวไปยืนสำนึกผิดชิดกำแพงให้หมด!"
เรื่องราวยังคงต้องย้อนกลับไปตั้งแต่วันที่เยี่ยมชมสวนหลังเรือนเสร็จสิ้น
ไท่ซ่างเหล่าจวินที่เพิ่งเยี่ยมชมสวนหลังเรือนเสร็จ ยามนั้นช่างกระตือรือร้นและสนิทสนมกับเอ้อร์หลางเสินเป็นอันมาก
ภายในใจของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งบุญคุณต่อเอ้อร์หลางเสิน