0109 บทที่ 109 ล่อลวงอาจารย์มาได้หนึ่งคน

บทที่ 109 ล่อลวงอาจารย์มาได้หนึ่งคน

บทที่ 109 ล่อลวงอาจารย์มาได้หนึ่งคน

หลงผิ่นเซวียนเงยหน้าขึ้นกวาดตามองเหล่าเทพเซียนที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป พลางแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า "ดูท่าปัญหานี้จะสลักสำคัญต่อเอ้อร์หลางเจินจวินยิ่งนัก!"

เอ้อร์หลางเสินยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเขียวคล้ำ เขารู้สึกว่าตนเองทำเรื่องผิดพลาดไปบ้างแล้ว

ไฉนต้องให้เจ้าหมอนี่พูดออกมาด้วยเล่า หากเจ้าผู้นี้มีความสามารถเพียงแค่มองออก ทว่าไร้ปัญญาแก้ไข เช่นนั้นมิแย่หรอกหรือ!

"ทว่า เรื่องนี้ใช่ว่าจะไร้หนทางแก้ไข เพราะว่า..." หลงผิ่นเซวียนเอ่ยมาคำหนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็หุบปากเงียบกริบไม่พูดต่อ

เมื่อเอ้อร์หลางเสินได้ยินว่ามีหนทางแก้ไข แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าคิ้วกลับขมวดแน่น เจ้าสำนักผู้นี้เป็นผู้ยิ่งใหญ่จริงหรือ สามารถแก้ไขปัญหาบนร่างของตนได้จริงๆ หรือ