บทที่ 172: ดินแดนฉางเฟิง

บทที่ 172: ดินแดนฉางเฟิง

ในช่วงเวลาคับขันแบบนี้ สีจือยังไม่รวยพอจะซื้อทาส แค่ประชากรพันกว่าคนที่มีอยู่ตอนนี้ก็เลี้ยงแทบไม่ไหวแล้ว

สีจือเข้าใจชีวิตในโลกนี้มากขึ้นอีกขั้น ชีวิตคนช่างไร้ค่าเสียยิ่งกว่าหญ้า ยามสงครามผู้คนเป็นเพียงทรัพยากรสิ้นเปลือง พอเกิดมหันตภัยก็กลายเป็นเศษเดนที่ถูกทอดทิ้ง

สีจือไม่กล้าคิดเลยว่าผู้เล่นที่สละสถานะลอร์ดผู้ครองดินแดนแล้วไปรวมกับดินแดนอื่นจะเสียใจขนาดไหน

เธอเปิดช่องสนทนา ข้อความส่วนตัวยังคงทะลุ 99+ ตามเคย สีจือเลือกตอบแค่ไม่กี่คนที่คุ้นหน้า ส่วนในช่องสนทนาสาธารณะมีคนพูดถึงเรื่องอาหารอยู่

หวังหมาจื่อ: “ช่วงนี้ทำไมใครๆ ก็รับซื้ออาหารกัน มีใครขยายดินแดนครั้งใหญ่หรือไง?”