บทที่ 73: วิกฤตที่แท้จริง

บทที่ 73: วิกฤตที่แท้จริง

อวี๋เหม่ยเหริน: “หัวหน้า เขาบอกว่าไม่มีน่ะ”

พอเห็นข้อความของอวี๋เหม่ยเหริน สีจือก็พบว่าอาลาเติงคนนี้หน้าเลือดยิ่งกว่าอาลาซือเสียอีก อย่างน้อยอาลาซือก็ยังเคยสำนึกผิดขึ้นมาบ้าง

สีจือแนะนำเธอว่า “บอกเขาไปว่า ถ้าไม่ให้ก็จะร้องเรียนเขากับสมาคมการค้าลู่เซ่อหลาน”

ผ่านไปสิบห้านาที อวี๋เหม่ยเหรินก็ส่งซี่โครงหมูตุ๋นชามหนึ่งที่ยังร้อนฉุยมาให้เธอ “หัวหน้า นี่เป็นของขอบคุณนะ ถ้าไม่ได้หัวหน้าเตือน ฉันคงโดนหลอกไปแล้ว ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทน งั้นเลี้ยงข้าวหัวหน้าแล้วกัน”

สีจือมองซี่โครงหมูตุ๋นชามนี้ที่ทั้งหน้าตาดี หอม และน่ากิน ระบบแจ้งว่าเป็นซี่โครงหมูตุ๋นแสนอร่อย แบบนั้นก็น่าจะไม่มีพิษ กลิ่นหอมเข้มข้นดึงดูดเฟิ่นเฟิ่นกับเสี่ยวจินให้เข้ามา ทั้งคู่หมอบอยู่ใต้โต๊ะพลางน้ำลายไหลยืด