ตอนที่ 27 ผมสงสัยว่าคนเขียนบทความเป็นตาแก่คนหนึ่ง

"ได้ยินคำพูดเธอเพียงประโยคเดียว ชนะอ่านหนังสือสิบปี นักเรียนลู่ เธอทำให้คำว่า 'เอ่ยปากเป็นบทประพันธ์' กลายเป็นภาพที่จับต้องได้จริง ๆ"

บริเวณหน้าประตูโรงเรียนมัธยมสาม ลู่ชิงเฟิงยืนส่งอู๋หมิงและหวังชวนกลับไปพร้อมกับผอ.จิน

นับตั้งแต่จบการกล่าวสุนทรพจน์ ความรู้สึกทึ่งของทั้งสองคนก็ไม่เคยขาดหายไปเลย

มันเกินจริงไปมากจริง ๆ

นับเวลาแบบเต็มที่ ตั้งแต่วินาทีที่ผอ.จินตัดสินใจให้เขาขึ้นเวที จนถึงตอนที่ออกไปยืนอยู่ต่อหน้าครูและนักเรียนทุกคนจริง ๆ มีเวลาแค่สี่สิบนาทีเท่านั้น

ในช่วงเวลาสั้นแค่นี้ แต่กลับสามารถร่างบทสุนทรพจน์ที่มีความหมายลึกซึ้ง แถมยังยกคำคมบทกวีโบราณมาอ้างอิงได้อย่างครบถ้วนในหัว

มันไม่อาจใช้แค่คำว่าปฏิภาณไหวพริบยอดเยี่ยมมาบรรยายได้อีกแล้ว

อาจเป็นเหมือนที่เจ้าตัวพูดเองว่า เขาอ่านหนังสือเป็นประจำ และจดจำเนื้อหาในหนังสือไว้ในใจ จนมีคลังความรู้ที่แน่นหนา