ตอนที่ 25 คำชมเชยและการกล่าวสุนทรพจน์

เวลาผ่านไปสามวันในพริบตา

โลกความจริงไม่ใช่นิยายที่มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นทุกวัน ชีวิตของลู่ชิงเฟิงจึงยังคงดำเนินไปตามครรลองทีละขั้นละตอน

ทุกวันไปโรงเรียน ตกเย็นกลับมายืมคอมพิวเตอร์ของหยางซิ่วซิ่วเพื่อพิมพ์งาน

ที่น่าพูดถึงก็คือ ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องทำการบ้านแล้ว และหลุดพ้นจากความทรมานใจที่ต้องมานั่งลอกการบ้านทุกเช้าเสียที

ใครๆ ก็บอกว่า ม.6 คือช่วงพีคที่สุดของไอคิวและความรู้ในชีวิตคนเรา เขาคิดว่าเรี่ยวแรงพลังงานก็คงเช่นเดียวกัน

ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถทำการบ้านกองพะเนินขนาดนั้นให้เสร็จได้ทุกวัน แถมยังตื่นแต่เช้าไปโรงเรียนด้วยความกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยมได้หรอก

เวลาว่างที่เพิ่มขึ้นมา เขาจึงทุ่มเทให้กับการซึมซับความรู้ด้านดนตรี

ต้องยอมรับเลยว่า มรดกตกทอดของจิ้งจอกเก้าหางนั้นน่าสะพรึงกลัวจริงๆ