เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เฉียวเนี่ยนคิดถึงความเป็นไปได้นี้แล้วก็รู้สึกหนาวสะท้านในใจ
“ป้าเฉียวออกไปซื้อกับข้าว” เสิ่นเลี่ยเอ่ยขึ้น “ขอโทษที่กลับมากะทันหัน ไม่ได้บอกคุณล่วงหน้า”
เสิ่นเลี่ยเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาแปลก ๆ ของเธอ จึงเอ่ยขึ้นว่า “ผมรีบมาเกินไป ยังไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า ผม…”
“คุณบอกฉันได้ไหมว่าเสิ่นอี้ทำเรื่องอะไรไว้?”
เฉียวเนี่ยนเอ่ยขึ้นกะทันหัน
เสิ่นเลี่ยชะงักไป เฉียวเนี่ยนเห็นเขาหยุดกะทันหันจึงพูดว่า “ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันไม่ควรรู้ ก็ช่างเถอะ”
เสิ่นเลี่ยขมวดคิ้ว มองเธออยู่ครู่หนึ่ง “เสิ่นอี้มาหาคุณแล้วเหรอ?”
เฉียวเนี่ยนพยักหน้า “เขาเพิ่งไปเมื่อสองวันก่อน เขาบอกว่าคุณไม่ใช่คนดี”
เสิ่นเลี่ยมองเธอเช่นกัน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดว่า “เฉียวเนี่ยน…ผมเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมไม่ใช่คนดี”
เฉียวเนี่ยนชะงักไป เขาเคยพูดแบบนั้นจริง ๆ เพียงแต่ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดเรื่องนี้ซับซ้อนถึงขนาดนั้น