ตอนที่ 207 ร่วมกันลุกฮือ

เมื่อกลับถึงบ้าน เฉียวเนี่ยนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเขินอาย กว่าจะหลับก็เกือบจะดึกมากแล้ว

ช่วงหลายวันนี้เธอเหนื่อยมากจริง ๆ หรงหรงตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เห็นแม่ยังหลับสนิทอยู่ ดูเหมือนเธอจะเคยชินแล้ว จึงดึงผ้าห่มผืนเล็กขึ้นคลุมให้แม่อย่างรู้ความ จากนั้นก็ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แล้วไปล้างหน้าแปรงฟัน

“หรงหรง แม่ของหนูยังไม่ตื่นอีกเหรอ?” แม่เฉียวเห็นว่าหลานสาวตัวน้อยตื่นขึ้นมาเองอีกแล้ว จึงถามอย่างจนใจเล็กน้อย

หรงหรงพยักหน้าแล้วพูดว่า “แม่นอนดึก ต้องพักผ่อนให้มากหน่อย หรงหรงไปโรงเรียนเองได้”

เธอเดินไปโรงเรียนทุกวันจนจำทางได้แล้ว ตอนแรกคนในบ้านจะไปส่งเธอทุกวัน แต่หรงหรงเห็นว่าเด็กคนอื่น ๆ ต่างก็ไปโรงเรียนกันเอง เธอจึงไม่ควรรบกวนให้ท่านไปส่งทุกวัน เธอเองก็ต้องรู้จักพึ่งพาตัวเอง

“ก็ได้ วันนี้ยายไปส่งหนูที่โรงเรียนเอง” เมื่อคืนแม่เฉียวได้ยินลูกชายบอกว่าที่ร้านยุ่งมาก คิดว่าตัวเองก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว หลังจากไปส่งหลานสาวที่โรงเรียนจึงถือโอกาสไปช่วยเสี่ยวหลิวที่ร้านด้วย ไม่อย่างนั้นคงเหนื่อยเกินไป

หากไปโรงงาน เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก สู้ไปช่วยที่ร้านเสียยังดีกว่า

คิดได้ดังนั้น เธอจึงปอกไข่ให้หลานสาวหนึ่งฟอง “กินสิ กินเสร็จแล้วยายจะไปส่งหนู”

ใครจะคิดว่าหรงหรงกลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ยาย หนูไปโรงเรียนเองก็ได้ หนูนัดกับเพื่อนร่วมชั้นไว้แล้ว”

ทันทีที่พูดจบ เสียงเด็กหลายคนก็ดังมาจากด้านนอก “หรงหรง พวกเรามาแล้ว หนูพร้อมหรือยัง”