เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
โตขนาดนี้แล้ว ยังกลัวผีตอนลุกไปเข้าห้องน้ำกลางดึก มันน่าอายมากหรือไง?
เสิ่นเลี่ยไม่ได้หัวเราะเยาะเธอ เพียงแต่รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ผู้หญิงที่ทั้งเก่งและพึ่งพาตัวเองได้ในสายตาของเขา กลับมีมุมที่แตกต่างเช่นนี้ด้วย น่ารักจริง ๆ
แม่เฉียวเรียกลูกสาว “กลับมาแล้วก็มาช่วยจับบันไดหน่อย แม่จะไปดูในห้องครัวว่าอาหารเสร็จหรือยัง”
เฉียวเนี่ยนขานรับแล้วเดินไปจับบันไดไว้ เสิ่นเลี่ยหมุนหลอดไฟให้แน่นก่อนพูดกับเธอ “ไปเปิดไฟดูหน่อย”
เฉียวเนี่ยนไม่กล้าปล่อยมือ จึงเรียกลูกสาวให้ไปเปิดไฟ
หรงหรงรีบวิ่งไป อาจเป็นเพราะตอนนี้ยังเป็นกลางวัน แสงไฟจึงดูมืดอยู่บ้าง แต่ถ้าใช้สำหรับลุกมาเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนก็เพียงพอแล้ว
เฉียวเนี่ยนให้ลูกสาวปิดไฟอีกครั้ง เสิ่นเลี่ยจึงลงจากบันได
“เอาไปวางไว้ตรงมุมกำแพงก็พอ ปกติใช้บ่อย” เฉียวเนี่ยนพูดพลางมองเขาเก็บบันได
เสิ่นเลี่ยพยักหน้า แบกบันไดไปวางไว้ตรงมุมกำแพง เฉียวเนี่ยนเห็นเขาเดินกลับมาจึงถาม “นายไม่ได้กลับหมู่บ้านหรือ? กลับมาเร็วขนาดนี้ไม่เป็นไรเหรอ?”
แม้เฉียวเนี่ยนจะไม่ได้รู้สึกว่าเสิ่นเสี่ยวเหมยน่าสงสารอะไร แถมยังคิดว่าสมควรแล้วด้วยซ้ำ แต่เสิ่นเลี่ยก็เป็นพี่ใหญ่ชายแท้ ๆ ของเธอ ต่อให้ความสัมพันธ์จะเลวร้ายแค่ไหน อย่างไรก็ยังมีสายเลือดเดียวกันอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดอย่างไรกับเรื่องนี้