ตอนที่ 179 สงสัย

หัวหน้าสำนักงานเห็นสีหน้าซีดเผือดและสภาพอันน่าเวทนาของเขา แต่ก็ไม่ได้เกรงใจเลย “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่านายคิดอะไรอยู่ นายรู้ไหมว่าการที่นายทำเรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อสถานีตำรวจของเรามากแค่ไหน? แค่ไม่กี่วันที่ผ่านมา จดหมายแจ้งเบาะแสและร้องเรียนเรื่องนายก็มีมากกว่าร้อยฉบับแล้ว! คนรอบ ๆ ตำบลทั้งหมดยื่นเรื่องร้องเรียนนาย”

เขารู้ว่าต่งเสี่ยวเหว่ยถูกส่งตัวกลับมา แต่คิดมากที่สุดก็เพียงว่า ญาติของเด็กพากลับไปควบคุมดูแลและอบรม ใครจะคิดว่าเสิ่นอี้จะรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม แถมคดีเก่ายังไม่ทันผ่านไปนาน เขาก็รีบร้อนส่งเด็กไปโรงเรียนแล้ว หากเขารออีกสักหนึ่งหรือสองปี รอให้เรื่องซาลง แล้วค่อยบอกว่าจะส่งเด็กไปเรียน ทุกคนก็ยังพอเข้าใจได้ แต่เขารอไม่ไหวก็เรื่องหนึ่งแล้ว ยังปิดบังเรื่องนี้จากทุกคน แถมเปลี่ยนชื่อให้เด็กอีก สำหรับคนรอบข้างแล้ว นี่ก็คือระเบิดเวลาลูกหนึ่ง ใครรู้เข้าจะไม่คลุ้มคลั่งได้อย่างไร

หากรออีกหนึ่งหรือสองปี จนอารมณ์และสภาพจิตใจของต่งเสี่ยวเหว่ยมั่นคงขึ้น และไม่ก่อเรื่องอีก ต่อให้เขาไปโรงเรียน และทุกคนรู้ว่าเขาเคยทำร้ายคนมาก่อน บางทีทุกคนอาจไม่ต่อต้านถึงเพียงนี้

แต่เขากลับรีบร้อนเกินไป คิดว่าตัวเองเข้าใจต่งเสี่ยวเหว่ยดีพอ ไม่เพียงทำให้สถานีตำรวจต้องพลอยถูกประชาชนตำหนิไปด้วย แต่ยังทำให้ญาติของเด็กต้องตาย

เสิ่นอี้ไม่มีอะไรจะแก้ตัว เมื่อเกิดเรื่องนั้นขึ้นต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาก็คาดเดาได้โดยไม่ต้องคิดว่าจะต้องมีคนร้องเรียนเขา จึงพูดได้เพียงว่า “ขอโทษ เป็นความผิดของผม ผมยอมรับโทษทุกอย่าง”